زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست "سهرابـــ"می توانید دیدگاه خود را بنویسیدelhamشنبه 28 اسفند 1395 09:12 ب.ظمن که فریاد نمیزنم در اولین فرصت جیغ میزنم پسته خانوم پاسخ داد:خوبهلیلاشنبه 28 اسفند 1395 08:44 ب.ظولی اکیپ ما همش جیییییییییییغ جیغ میکنهسردستمونم پاییزهپسته خانوم پاسخ داد:اون ک بعله]]]]]]]]

خیلی از کارها انجام شده و فعلا و تقریبا مونده کارهای دانشگاه، که یه جورایی بی شباهت به پیک نوروزی نیست، و من باید هر روز بشینم درس بخونم، که البته برام لذت بخشه، ولی خب استرس زا هم هست.دختر همه بعد از عید میان ترم گذاشتن و اصلا این عذاب آوره که من فقط چهاردهم کلاس دارم و به خاطر یه روز باید برم. وقت

میشینم کل ماجرا رو براش تعریف میکنم، گوش میده، ساکته ساکت، هر از گاهی میزنه زیر خنده و میگه خوب، بقیه اش، باز هممیگم، از همه چیز، از همه کس، انگار بغض و غمباد و خستگی های ذهنیم یه باره از گلولبریز میشه و من تند تند در قالب کلمه پسشون میدم، خاطرات تهوع آوری که چندین سال از بهترین روزهام رو تصاحب کر

یک پروفسور که خدای کامپیوتره چرا باید روپوش سفید بپوشه؟

من هنوز درک نمی کنم که روپوش چه ربطی به کامپیوتر داره!

مگه کامپیوتر ها هم خون دارن؟

پسته نوشت1:

استایل های خاص